Bazen bir şarkıda

Oturduğum yerden gökyüzüne bakıyorum. Bir kadın bir adam, yaklaşan bir yağmur. Etrafta kaçışan güvercinler, ıslanmamak için saçak altına koşanlar, sokakta keyfe keder dolaşanlar.

Bugünlerde sevdiğim iki şey var, biri yalnızlık diğeri de eski yazarları keşfetmek. (19. yüzyıl bence edebiyatın zirve dönemiydi. ) Yalnızlığıma olan sevgim durmadan artıyor. Geçmişe dönük hatalarımı, eksiklerimi keşfetmemi sağladı bu yalnızlık. Ne de çok eksiğim varmış, benim değerli olduğunu düşündüğüm eksiklerim.

Yalnızlık, özgürlük de olabilir mi peki? Bence özgürlük böyle bir şey değil, özgürlük kendi benliğini bilip de ona göre davranmak gibi daha çok. Hulki Aktunç'a göre özgürlük, insanın keni yarattığı bir şey. Kendi isteğince yarattığı zevkler.

Bazı günlerim Albert Camus gerçekliği gibi geçiyor.

Yalnızlık

Yalnızlığa sallanan her kürek özgürlüğün biraz daha derinleşmesine neden olur. Yalnız bir beden sürekli baskı altındadır. Kalabalıklar kirli havayla eş değerdir.

İnsanlar kendi yalnızlıklarından daha doğrusu kendi yoksunluklarından korktukları için dinleri yaratmışlardır. Din yalnızlığın zuhur halidir. Yalnızlığın bahşettiği bağımsız bakış açısı olmasaydı din ortaya çıkmayabilirdi belki de.

Yalnızlık birazcık da sessizliktir. Kendine vakit ayırmak, kendinle olmanın, bedeni beslemenin bir başka tezahürüdür.

Yalnız bir bünyeye, okuma önerisinde bulunacak olsaydım, Henry Thoreau'nun Sivil İtaatsizlik ve Walden kitaplarına yakın durmasını isterdim.